به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام حسین عباسیاصل در دوره توانمندسازی مربیان سبک زندگی که در جوار آستان مقدس امامزاده شاه سید علی(ع) برگزار شد، امید را «باور و احساس مثبت به یک آینده روشنِ قابل دستیابی با تلاش» تعریف کرد و در مقابل، ناامیدی را باور به آیندهای تاریک و غیرقابل تغییر دانست.
مدیر اندیشکده سبک زندگی میراث با اشاره به آمارهای نگرانکننده افسردگی و خودکشی در کشورهای پیشرفته و همچنین در ایران، این پرسش اساسی را مطرح کرد که چرا پیشرفتهای مادی، رفاه و توسعه اقتصادی لزوماً به تولید امید منجر نمیشوند؟
وی در پاسخ گفت: اگر امید را صرفاً به شاخصهای اقتصادی گره بزنیم، با کوچکترین نوسان معیشتی، احساس فروپاشی روانی در جامعه شکل میگیرد در حالی که امید، پیش از آنکه بیرونی باشد، یک سازه ذهنی و معنایی است.
مدرس این دوره در ادامه سه «تله ناامیدی» را برشمرد و خاطرنشان کرد: نخست، تعمیم افراطی و بزرگنمایی شکستها؛ به این معنا که یک ناکامی محدود به کل زندگی تعمیم داده میشود. دوم، تقلیل امید به مسئله پول و امکانات مادی؛ گویی بدون رفاه کامل، هیچ آینده روشنی متصور نیست. و سوم، منتظر اقدام دولت ماندن و تعلیق اراده فردی؛ حالتی که در آن فرد خود را فاقد نقش و اختیار میبیند.
عباسیاصل تأکید کرد: احساس قربانی بودن، هسته مرکزی ناامیدی است؛ وقتی انسان خود را صرفاً محصول شرایط بداند و برای کنشگری شخصی سهمی قائل نباشد، امید به تدریج فرومیریزد.
وی با دستهبندی افراد ناامید، به چهار گروه بیان کرد: افراد نا امید منفعل که دست از تلاش میکشند، ناامیدهای معترض که خشم را جایگزین امید میکنند، افراد نقابدار که ظاهری امیدوار دارند اما در درون فرسودهاند؛ و ناامیدهای موقت که در اثر یک بحران مقطعی دچار افت روحیه شدهاند.
عباسی اصل خاطرنشان کرد که هر یک از این گروهها نیازمند رویکرد تربیتی متفاوت هستند.
مدیر اندیشکده سبک زندگی میراث، مهمترین راهبرد امیدآفرینی را «بازگرداندن حس عاملیت و مسئولیتپذیری» دانست و گفت: مربیان سبک زندگی باید با آموزش مهارتهای معناجویی، تقویت ایمان به امکان تغییر، الگوسازی از تجربههای موفق و تمرین گامهای کوچک اما مستمر، امید را از سطح شعار به سطح تجربه زیسته منتقل کنند.
وی در پایان تأکید کرد که مربیان سبک زندگی به عنوان الگوهای فرهنگی جامعه، پیش از آنکه امید را آموزش دهند، باید آن را در نگرش و رفتار خود متجلی سازند؛ زیرا امید، بیش از آنکه گفتنی باشد، دیدنی و زیستنی است.
نظر شما